Magazyn
„Diabeł ubiera się u Prady”: film, który zmienił modę – i wciąż nie daje o sobie zapomnieć

Moda i uroda

„Diabeł ubiera się u Prady”: film, który zmienił modę – i wciąż nie daje o sobie zapomnieć

Miranda Priestly, Runway i jeden sezon, który zmienia wszystko. Dlaczego ten film nie jest o modzie. Jest o wyborze.

· 2 min czytania

Przetłumaczono przy pomocy AI. Oryginał: Українська

Są filmy, które oglądasz i zapominasz. Są też takie, po których coś w tobie się przesuwa. „Diabeł ubiera się u Prady” należy do tej drugiej kategorii. I co dziwne: powstał w 2006 roku, a wciąż żyje – w cytatach, w memach, w tym, jak kobiety opowiadają o swojej pierwszej poważnej pracy. „To było jak w Diable ubiera się u Prady” – i wszyscy od razu rozumieją.

Ale jeśli sądzić, że to film o modzie, można przeoczyć najważniejsze.

Owszem, jest tam nienaganny styl. Runway, Chanel, Valentino, paryskie kolekcje i redakcja, która żyje jednocześnie na adrenalinie i ze strachem. Andrea Sachs w swoim pierwszym wizerunku – niezgrabna, zagubiona, wyraźnie nie stąd. A Miranda Priestly – w białym płaszczu, z siwymi włosami, z spojrzeniem, które nie pyta o zgodę. Kontrast jest tak precyzyjny, że już po pierwszych dziesięciu minutach wiadomo wszystko o obu.

Ale film naprawdę jest o czymś innym. O chwili, gdy zaczynasz stawać się kimś – i nagle rozumiesz, że ten ktoś nie jest do końca tym, kim planowałaś być. Andrea chciała pisać. Dostała Runway. I gdzieś między pierwszym a drugim zgubiła nić prowadzącą z powrotem do siebie. Rozpoznajecie to?

Miranda Priestly to osobna rozmowa. Boją się jej, zachwycają się nią, cytują ją nawet ci, którzy filmu nie widzieli. Jest chłodna, bezwzględna, absolutnie precyzyjna w każdym słowie. Ale jest jedna scena – cicha, bez patosu – w której zdejmuje perukę i patrzy w lustro. I w ciągu sekundy widzisz nie redaktorkę Runway. Widzisz kobietę, która zapłaciła za to wszystko bardzo konkretną cenę.

Dlatego właśnie wciąż jest najmocniejszą postacią w historii kina o modzie. Nie dlatego, że jest idealna. Lecz dlatego, że jest prawdziwa – nawet wtedy, gdy próbuje tego nie pokazywać.

„Diabeł ubiera się u Prady” wrócił na ekrany nieprzypadkowo. Teraz, gdy mówi się o kobiecych ambicjach, o cenie sukcesu, o wyborze między sobą a karierą, film znów brzmi jak nigdy dotąd. Ostrzej. Uczciwiej.

To film o luksusie – ale nie tylko o ubraniach. O władzy – ale nie tylko o stanowisku. I o kobiecie, która zna swoją wartość – nawet wtedy, gdy wszyscy dookoła próbują ją zaniżyć.

Inny klimat, inna kobieta, ta sama epoka – „Historia miłosna” i dlaczego ten serial wciąż wzrusza do łez, czytajcie w artykule podsumowującym.

Czytaj także: Moda z lat 2000 wróciła – i tym razem na dobre

Tekst: Arina Blyzniuk

Komentarze

Brak komentarzy — bądź pierwszy.

Komentarz pojawi się po sprawdzeniu przez redakcję. Bez linków i telefonów. E-mail niepotrzebny.

Dyskutuj w Telegramie

Przeczytaj też