
Powiedziała sobie: «Dam radę»
Yuliia – finalistka konkursu piękności. Dla niej to nie tylko tytuł, lecz symbol zwycięstwa nad lękami, niepewnością i kompleksami. To uznanie kobiety, która zdołała wyrosnąć ponad okoliczności i odnaleźć własny głos.
Przetłumaczono przy pomocy AI. Oryginał: Українська
Yuliia wychowała się w zwykłej rodzinie, gdzie wszyscy mieszkali razem w dwupokojowym mieszkaniu — mama, tata, babcia i prababcia. Dzieciństwo nie było wystawne, ale zostawiło najcieplejsze wspomnienia: zapach babcinych pierogów i pirożków z kapustą do dziś kojarzy się jej z domowym ciepłem.
Po raz pierwszy poczucie «jestem sama za siebie» przyszło jeszcze w dzieciństwie. Bardzo chciała mieć tamagotchi, jak wszystkie dzieci na podwórku. Ale rodzice szczerze powiedzieli: «Jeśli kupimy ci tamagotchi, jutro nie będzie za co jeść». W tym momencie dziewczynka zrozumiała: prośby są bezcelowe, trzeba działać samej. To stało się wewnętrznym motorem na całe życie.
Dorastała z przekonaniem, że nie chce żyć tak, jak żyła jej rodzina. Nikt nie przyjdzie i nie zrobi tego za nią — to była jej osobista motywacja. Yuliia nauczyła się nie prosić, tylko pracować i szukać możliwości. A kiedy droga wydawała się trudna, powtarzała sobie: «Nie złamię się».
Przeczytaj teżPowiedziała sobie: „Udało mi się”

«Prawdziwa rywalizacja to nie z innymi, lecz z sobą z wczoraj» — mówi dziś. I to właśnie poczucie pozwoliło jej krok po kroku zmieniać własną rzeczywistość.
Punkt zwrotny nastąpił w wieku 18 lat, gdy zaczęła dorabiać jako kelnerka w pobliżu uniwersytetu. Dla kogoś była to zwykła praca, dla niej — coś więcej. Zarobiwszy pierwsze pieniądze, Yuliia po raz pierwszy pozwoliła sobie na drobne przyjemności i uświadomiła sobie: teraz nie tylko „ciągnie” życie, ale tworzy je sama.
Na jej drodze spotkało się wiele dobrych ludzi. Nauczyła się ufać i dostrzegać w świecie to, co jasne. Wzoru kobiecości nie dały jej mama, lecz mamy koleżanek, babcia i prababcia. Uczyły prostych, ale ważnych rzeczy — mądrości, ciepła, miłości do życia. A w dzieciństwie na ścianie wisiał plakat z Andzheliną Dzholi — symbolem siły, piękna i głębi, który stał się inspiracją.
Dziś Yuliia jest finalistką konkursu piękności. Dla niej to nie tylko tytuł, lecz symbol zwycięstwa nad lękami, niepewnością i kompleksami. To uznanie kobiety, która zdołała wyrosnąć ponad okoliczności i odnaleźć własny głos.

«Jestem dumna z miejsca, w którym jestem teraz. I jeśli moja historia inspiruje choćby jedną kobietę na świecie — to znaczy, że wszystko nie poszło na marne».
Najbardziej marzy o tym, by przekazać przyszłej córce wiarę w siebie: że jest wystarczająca, wartościowa i piękna od samego urodzenia. Każda dziewczynka zasługuje na to, by wiedzieć: z każdych okoliczności można wyjść zwyciężczynią.
Patrząc wstecz, Yuliia z czułością obejmuje siebie małą — tę, która kiedyś marzyła o zabawce, ale dostała więcej. Zdobyła własny głos, siłę i wiarę w siebie. I dziś jej historia brzmi prosto:
«Dam radę».
Tekst: Redakcja
Komentarze
Brak komentarzy — bądź pierwszy.
Dyskutuj w Telegramie


