
Życie bez „trzeba”: Khrystyna Pavliukh o prawie do wyboru siebie
Khrystyna Pavliukh – psycholożka, która pracuje nad kobiecą samooceną, relacjami, osobistymi granicami i realizacją. O drodze od pedagogiki do psychologii, sile bycia niedoskonałą i życiu bez cudzych scenariuszy.
Przetłumaczono przy pomocy AI. Oryginał: Українська
Pedagogika, języki obce, lata życia i pracy w Niemczech, psychologia i własna praktyka. Zawodowej drogi Khrystyny Pavliukh trudno zmieścić w jednej nazwie stanowiska. A dziś wszystkie jej etapy łączy jeden temat – człowiek i jego prawo do życia nie według cudzego scenariusza.
„A czego chcę właściwie ja?” — pytanie, które brzmi prosto tylko na pierwszy rzut oka. Dla wielu kobiet odpowiedź na nie okazuje się trudniejsza niż decyzja o nowej pracy, związku czy kolejnej zmianie wyglądu.
Dobrze znamy brzmienie „trzeba”. Trzeba być odnoszącą sukcesy. Trzeba dobrze wyglądać. Trzeba budować karierę, mieć harmonijne relacje, dawać sobie radę, nie narzekać, iść dalej. Znacznie rzadziej uczy się nas zatrzymywać i pytać siebie: czy to w ogóle jest moje życie?
Takimi pytaniami zajmuje się dziś psycholożka Khrystyna Pavliukh.

Droga, która nie była linią prostą
Jej historia nie przypomina klasycznej biografii, w której zawód wybiera się raz na zawsze.
Pierwsze wykształcenie Khrystyny to pedagogiczne. Potem były języki obce, nauczanie, praca z różnymi ludźmi i długi okres życia w Niemczech. Każdy z tych etapów dawał jej nowe doświadczenie: tłumaczenia trudnych rzeczy prostymi słowami, słuchania rozmówcy, adaptowania się do innego otoczenia, obserwowania, jak ludzie myślą, uczą się i zmieniają.
A potem w jej życiu pojawiła się psychologia.
Nie jako kolejny dyplom w biografii zawodowej, lecz jako dziedzina, w której po raz pierwszy pojawiło się wyraźne wewnętrzne poczucie: „Tu naprawdę jestem na swoim miejscu”.
A ta droga zaczęła się nie od chęci pracy z innymi, lecz od pracy nad sobą.
Nauka, kursy zawodowe, szukanie odpowiedzi, próby zrozumienia własnych reakcji stopniowo doprowadziły Khrystynę do praktyki. Psychologii do dziś nie traktuje jako zawodu, który można raz opanować, zdobyć dyplom i na tym poprzestać. Zmienia się człowiek – zmienia się też specjalista, jego spojrzenie na klienta, problem i możliwe rozwiązania.

Co naprawdę kryje się za „chcę schudnąć”
Do Khrystyny przychodzą przeważnie kobiety. Samoocena, relacje, osobiste granice, pieniądze, realizacja, ciało, waga, poszukiwanie siebie po wielkich życiowych zmianach – potrzeby są bardzo różne.
Ale, według jej obserwacji, najciekawsze często zaczyna się wtedy, gdy pierwotna prośba przestaje być najważniejsza.
Kobieta może przyjść z chęcią schudnięcia, a w trakcie pracy zobaczyć, że przez lata starała się zasłużyć na czyjąś aprobatę. Inna zaczyna od trudności w związku, a stopniowo dochodzi do pytania, dlaczego w ogóle nie jest przyzwyczajona do wybierania siebie.
Za chęcią zmiany ciała może czasem stać zmęczenie koniecznością bycia wygodną. Za kryzysem w związku – brak zrozumienia własnych potrzeb.
I właśnie tutaj psychologia przestaje być historią o tym, jak siebie „naprawić”. Staje się sposobem, by siebie usłyszeć.

„Wszyscy tak mają” już nie jest argumentem
Khrystyna zauważa ważną zmianę: ludzie coraz rzadziej są gotowi po prostu znosić to, co im nie odpowiada.
Zwrot „wszyscy tak mają” stopniowo traci moc. Na jego miejscu pojawiają się znacznie bardziej niewygodne, ale szczersze pytania: „Czy to naprawdę moje życie? Czy naprawdę je wybieram?”
Dla Khrystyny to jedna z najważniejszych zmian we współczesnym podejściu do psychologii: człowiek przychodzi nie dlatego, że trzeba go „naprawić”, lecz dlatego, że chce lepiej zrozumieć siebie.
Praca z cudzymi historiami zmieniła także samą Khrystynę. Nauczyła się nie spieszyć z wnioskami.
Łatwo nazwać kogoś słabym, leniwym, zależnym czy niepewnym, gdy nie wiesz, co stoi za jego zachowaniem. Zawód nauczył Khrystynę patrzeć głębiej – a jednocześnie być cierpliwszą wobec siebie samej. Błąd nie musi już być dowodem własnej niewystarczalności, a życie – niekończącą się próbą sprostania ideałowi.
Siła nie zawsze znaczy wytrzymać jeszcze trochę
Być może jedna z najmocniejszych myśli Khrystyny brzmi właśnie tak: siła nie zawsze oznacza wytrzymać jeszcze trochę.
Czasem siła to przyznanie, że jest ciężko. Poproszenie o pomoc. Powiedzenie sobie, że stary sposób życia już nie działa. I pozwolenie sobie na nowy początek.
Dla kobiety, od której społeczeństwo często jednocześnie oczekuje sukcesów, urody, spełnienia, siły i absolutnego opanowania, to niemal radykalne prawo – nie być idealną.
„Jest mi ciężko” nie znaczy „jestem słaba”. „Chcę inaczej” nie znaczy „ze mną coś jest nie tak”.

Od osobistej praktyki – do ekosystemu dla kobiet
Kolejny etap zawodowy Khrystyna widzi już poza indywidualną praktyką.
Jej celem jest stworzenie przestrzeni dla kobiet, gdzie wsparcie psychologiczne będzie łączyć się z wiedzą, edukacją, pracą grupową i rozwojem. Wśród planów są własne programy psychologiczne, projekty edukacyjne, praca z grupami, książki i skalowanie praktyki.
Ale za wszystkimi tymi planami nie stoi dążenie do stworzenia kolejnej pięknej koncepcji „odnoszącej sukcesy kobiety”. Wprost przeciwnie.
Dla Khrystyny kobiece spełnienie zaczyna się tam, gdzie kończy się potrzeba odpowiadania cudzemu wyobrażeniu o właściwym życiu.
Bez niekończących się „trzeba”. Bez „tak się przyjęło”. Bez „tego się ode mnie oczekuje”. Z prostego, ale czasem bardzo odważnego pytania: „A czego chcę właściwie ja?”
Prawo do własnego życia
Khrystyna nadal się uczy, podróżuje, wymyśla nowe projekty i marzy. I być może właśnie w tym tkwi istotna różnica między zwykłym osiąganiem celów a prawdziwym życiem: nieprzestawaniu pytać siebie, czego chcemy dalej.
Jej zawodowy cel brzmi jednocześnie szeroko i bardzo osobiście – pomóc jak największej liczbie kobiet uwierzyć w siebie na tyle, by pozwoliły sobie zmienić to, co dawno przestało być ich.
Nie stać się kimś innym. Nie odpowiadać kolejnemu ideałowi. Nie przemieniać się w „lepszą wersję siebie” według zasad, które napisał ktoś inny.
Lecz odzyskać prawo do własnego życia.
Bo być może najważniejsza przemiana zaczyna się nie od decyzji, by wszystko zmienić, lecz od jednego szczerego pytania:
„Gdyby nie musiałabym nikomu niczego udowadniać – czego chciałabym naprawdę?”
Czytaj także: Anna Hruszowenko: „Ruszajmy! Później się wyjaśni!”
Tekst: Redakcja
Komentarze
Brak komentarzy — bądź pierwszy.
Dyskutuj w Telegramie


