Magazyn
Inna Dibrova

Wiadomości

Inna Dibrova: sztuka to nie kwestia drogiego, lecz wyjątkowego

Od dziennikarstwa przez branżę beauty po autorskie obrazy i obiekty z żywicy epoksydowej – o tym, jak kobieta wybiera siebie i tworzy rzeczy z charakterem.

· Zaktualizowano · 4 min czytania

Przetłumaczono przy pomocy AI. Oryginał: Українська

Są ludzie, których droga do prawdziwego powołania wygląda jak seria przypadków – ale tylko patrząc z zewnątrz. Od środka to zawsze była jedna linia. Po prostu przebiegała przez wiele różnych punktów, zanim stała się widoczna na zewnątrz.

Inna Dibrova – autorka obrazów i obiektów z żywicy epoksydowej. Ale wcześniej było dziennikarstwo, branża beauty, wczesne małżeństwo, pierwszy syn, urodzony na drugim roku studiów, praca na pół etatu w kijowskim wydawnictwie i nieustanne szukanie równowagi między rodziną, nauką a sobą. Każdy z tych etapów nie był odchyleniem od drogi, lecz jej częścią. Tylko że wtedy jeszcze tego nie wiedziała.

„Od dzieciństwa stawiam na samorozwój. Zawsze brakuje mi wiedzy i świadomości.”

Ta cecha nie jest retorycznym chwytem z wywiadu. Przechodzi jak czerwona nić przez całe jej życie. Urodziła pierwszaka na drugim roku, zaraz po zimowej sesji – i już kilka tygodni później siedziała na zajęciach. Równolegle – praca na pół etatu w jednym z popularnych wydawnictw Kijowa. Równolegle – próba zrozumienia, kim jest poza rolą mamy i studentki. Żonglowanie między rodziną, nauką a pracą, które większość nazwałaby wyczerpaniem, dla niej było po prostu rytmem.

Dziennikarstwo zostawiła świadomie i bez nostalgii. Odmawiała pisania materiałów komercyjnych. W przeciętnych projektach nie widziała własnego rozwoju. Zrozumiała prostą rzecz: dużo pracy to jeszcze nie zarobek ani wzrost. Potrzebny jest sens – albo nie warto.

Inna Dibrova
Inna Dibrova

Branża beauty, która wtedy dopiero nabierała tempa, stała się nieoczekiwaną, ale trafną szkołą. Tu nauczyła się pracować na siebie. Dostała pierwsze lekcje z finansowej gramotności. Zrozumiała, czym jest delegowanie i dlaczego bez reputacji i rekomendacji po prostu nie istniejesz na rynku. Najcenniejsze okazało się jednak co innego – ludzie wokół. Niezwykła liczba silnych, ciekawych, żywych kobiet, z których każda była osobną historią.

Malarstwo przyszło wtedy, gdy mechanizm wreszcie zaczął działać: dzieci dorosły, niedojrzałe wczesne małżeństwo zostało rozwiązane, zlecenia w beauty szły same. Pojawiła się przestrzeń – a w niej sztuka. Nie jako decyzja, nie jako strategia. Po prostu się pojawiła.

„Rysunek to jak słowa, tylko niewerbalnie. Od słów do symboli.”

Nie uważała się za artystkę i nie pretendowała do tego statusu. Malowała z duszą – a kiedy zaczęto prosić o coś na prezent, zawsze zaczynała nie od pędzla, lecz od pytań. Jakie zdjęcie wnętrza? Opowiedzcie o człowieku – co lubi, czym się interesuje, jaki ma charakter? Dopiero zrozumiawszy człowieka i przestrzeń, brała się do pracy. Efekt miał być nie tylko piękny – miał być jej własny. Rozpoznawalny. Taki, którego nie da się wyobrazić w innym miejscu.

Wraz z początkiem pełnoskalowej inwazji pojawiły się pierwsze obrazy z narodowym charakterem. Dla tych, którzy sercem pozostają z Ukrainą – w domu czy za granicą. Żeby w ich domu była cząstka niezłomnego ducha. To także była odpowiedź na pytanie, które stawia sobie każdy twórca w takich czasach: jak to, co robię, przecina się z tym, co dzieje się teraz?

Potem przyszła żywica epoksydowa. Materiał kapryśny i wymagający – przerwy w dostępie światła wstrzymują pracę, pracownia potrzebuje szczególnych warunków, znalezienie synergii zajęło czas. Ale Inna się nie zatrzymywała. Bo żywica dała jej to, czego nie dawało malarstwo: możliwość zatrzymania chwili. Utrwalenia przedmiotu. Stworzenia czegoś, co istnieje między obrazem a rzeźbą – i jest jednocześnie jednym i drugim.

„Połysk żywicy niezwykle harmonizuje z malarstwem – to czemu by ich nie połączyć?”

Tak powstały malowane zegary. Stoliki, na których malarstwo i żywica istnieją jako jedna całość. Autorskie obiekty dekoracyjne do domów, restauracji, salonów i przestrzeni biznesowych. Każdy – w jednym egzemplarzu. Każdy – z koncepcją.

O pracy z klientami mówi szczerze i bez upiększeń: większość ludzi naprawdę nie wie, czego chce. „Żeby było ładnie” i „żeby pasowało do wnętrza” – to nie zadanie techniczne, to punkt wyjścia rozmowy. Zadanie Inny – usłyszeć to, czego człowiek jeszcze nie sformułował. Zrozumieć charakter przestrzeni. Wyczuć charakter człowieka. I dopiero wtedy stworzyć coś, co będzie odpowiadać i jemu, i jej.

„Ten przedmiot należy do człowieka, a więc powinien się z nim kojarzyć. To jak wasze perfumy: u kogoś mogą być podobne, ale na was pachną wyjątkowo. Tak samo z ekskluzywnymi przedmiotami – jest tylko wasz.”

Jej pierwsi klienci przyszli z praktyki beauty – klientki, które znały ją od lat. Obserwowały, jak się zmienia, wspierały każdy nowy krok i stały się pierwszą armią sympatyków. Kobiety, które rozwijają się mimo wszystko, dla których zostanie właścicielką autorskiego obiektu to nie kwestia statusu, lecz wartości i tożsamości. Dla tych, którzy wyjechali za granicę, jej prace stawały się cząstką domu w nowym domu. To, jak mówi Inna, dla niej było zaszczytem.

Inna Dibrova
Inna Dibrova

„Sztuka to nie kwestia drogiego, lecz wyjątkowego. Chcę być dostępna dla ludzi, którzy cenią moją twórczość.”

O przyszłości Inna Dibrova mówi bez głośnych ambicji – ale z bardzo jasnym i dojrzałym stanowiskiem. Nie chce być najlepsza. Nie dąży do bycia pierwszą. Chce zająć szczególne miejsce – i to słowo nie jest u niej przypadkowe. Stoi za nim zrozumienie, które przychodzi tylko z doświadczeniem: nie trzeba być najgłośniejszym, wystarczy, że znają cię ci, którym to naprawdę jest potrzebne.

Do sztuki przyszła z bagażem przedsiębiorcy – z rozumieniem rynku, reputacji, wartości rekomendacji. I mówi, że to tylko jeden z wniosków, które niesie ze sobą dalej. Reszta – na kolejne wywiady.

Taka jest Inna Dibrova. Człowiek, który nie szukał swojego miejsca – lecz je budował. Krok po kroku, materiał po materiale, człowiek po człowieku. I każda rzecz, którą tworzy, jest jedyna w swoim rodzaju. Tak samo jak ona sama.

Czytaj także:5 filmów o sztuce, które mogą stać się źródłem nowych pomysłów

Tekst: Arina Blyzniuk

Komentarze

Brak komentarzy — bądź pierwszy.

Komentarz pojawi się po sprawdzeniu przez redakcję. Bez linków i telefonów. E-mail niepotrzebny.

Dyskutuj w Telegramie

Przeczytaj też