Magazyn
Olena Kolovorotna

Wywiady

KIEDY LICZĄ SIĘ SEKUNDY: HISTORIA NIEZŁOMNOŚCI

Olena Kolovorotna o tym, jak szahed zniszczył jej mieszkanie

· Zaktualizowano · 2 min czytania

Przetłumaczono przy pomocy AI. Oryginał: Українська

W nocy z 19 na 20 czerwca 2025 roku spała twardo w swoim mieszkaniu na 18. piętrze w Odessie. Około pierwszej w nocy — ostre wybuchy, kilka minut oczekiwania i nagle — cisza przed uderzeniem. Wiedziała tylko jedno: dron wybuchnie zupełnie blisko.

Fala uderzeniowa ogłuszyła. Błysk. Płomienie. Sypiący się sufit, odłamki metalu, lustra. Zerwała się z łóżka i rzuciła do ucieczki — boso, przez dym i pył, raniąc stopy o odłamki. Na ulicę wybiegła w koszulce i bieliźnie, bez telefonu, bez rzeczy, z jednym uczuciem: przeżyć.

«Wśród ruin i chaosu uratowała mnie ludzkość».

Schodami w dół — z 18. piętra. Po dwudziestu minutach przyjechało pogotowie, medycy udzielili pomocy. W tym momencie obok znalazła się zupełnie obca dziewczyna: zaproponowała schronienie. Ten gest dobroci na zawsze pozostał w pamięci.

Kiedy rano podeszła do mieszkania, trudno było opisać to, co zobaczyła: mieszkania już nie było. Jak się później okazało, dron zdetonował w łazience — już po tym, jak ona wybiegła. Uratowały ją sekundy.

KIEDY LICZĄ SIĘ SEKUNDY: HISTORIA NIEZŁOMNOŚCI

Pierwsze tygodnie były próbą nie tylko dla ciała, ale też dla psychiki. Głębokie rany cięte, liczne krwiaki, wstrząs. Zapach dymu, który wyczuwało się wszędzie. Każdy ostry dźwięk — i serce znów zamierało w piersi.

Zwróciła się do lekarzy, rozpoczęła pracę z psychologiem i w grupach wsparcia. To pomogło stopniowo dochodzić do siebie, nauczyć się oddychać i znów ufać światu.

«W takich chwilach szczególnie czujesz: nasi ludzie są niezwykle dobrzy. Wsparcie bliskich i znajomych uratowało mnie przed samotnością».

Najbardziej bolesny cios jednak czekał później.

Już w 2019 roku zainwestowała znaczne środki w kompleks mieszkaniowy, licząc na wymarzone mieszkanie. Były to ostatnie oszczędności jej rodziny. Budowę obiecywano zakończyć w 2023 roku, ale marzenie nigdy się nie spełniło.

Po tragedii zwróciła się do dewelopera z prośbą o pomoc. Nie otrzymała odpowiedzi. Obietnice zwrotu pieniędzy pozostały tylko słowami.

«Wydawało się, że gorzej już być nie może. Wróg zniszczył mój dom, a obojętność dobiła mnie ostatecznie».

KIEDY LICZĄ SIĘ SEKUNDY: HISTORIA NIEZŁOMNOŚCI

Cały majątek zniknął w jednej chwili — laptopy, sprzęt, materiały robocze, ubrania, nawet suknie z salonu ślubnego. Wraz z nimi zniknęła iluzja stabilności. Ale straciwszy wszystko, odkryła nowe znaczenia.

Dwa miesiące rehabilitacji przywróciły siłę fizyczną. Jednak największe zmiany zaszły w sobie. To, co wydawało się ważne „wczoraj”, dziś straciło sens. Pojawiły się nowe priorytety: życie, bliscy, prawo do bezpieczeństwa, prawo do ciszy.

«Rzeczy materialne można stracić w jednej chwili. Zostajesz tylko ty, twoje doświadczenie i twoja wiedza».

Mówi, że teraz lepiej rozumie tych, którzy przeszli podobne tragedie, doznali wstrząsu lub przeżywają PTSD.

Ma jedno proste, a zarazem wielkie marzenie — własny dom, w którym znów będzie można odbudować życie z rzeczy i ciszy. I jeszcze jedno — żeby w Ukrainie zapanował pokój. Te marzenia trzymają i prowadzą, gdy trzeba zaczynać od zera.

«Każde nasze doświadczenie jest ważne. Udział w Ms Top Ukraine kiedyś nauczył mnie iść naprzód i się nie poddawać — nawet wtedy, gdy wydaje się, że wszystko stracone».

KIEDY LICZĄ SIĘ SEKUNDY: HISTORIA NIEZŁOMNOŚCI

Jej historia to opowieść o kruchości i sile, o strachu i odwadze, o sekundach, które dzielą tragedię od cudu. I o ludziach, dzięki którym trzymamy się razem — mimo ciemności.

Czytaj także: Droga siły, profesjonalizmu i piękna

Tekst: Redakcja

Komentarze

Brak komentarzy — bądź pierwszy.

Komentarz pojawi się po sprawdzeniu przez redakcję. Bez linków i telefonów. E-mail niepotrzebny.

Dyskutuj w Telegramie

Przeczytaj też