
KIEDY LICZĄ SIĘ SEKUNDY: HISTORIA NIEZŁOMNOŚCI
Olena Kolovorotna o tym, jak szahed zniszczył jej mieszkanie
Przetłumaczono przy pomocy AI. Oryginał: Українська
W nocy z 19 na 20 czerwca 2025 roku spała twardo w swoim mieszkaniu na 18. piętrze w Odessie. Około pierwszej w nocy — ostre wybuchy, kilka minut oczekiwania i nagle — cisza przed uderzeniem. Wiedziała tylko jedno: dron wybuchnie zupełnie blisko.
Fala uderzeniowa ogłuszyła. Błysk. Płomienie. Sypiący się sufit, odłamki metalu, lustra. Zerwała się z łóżka i rzuciła do ucieczki — boso, przez dym i pył, raniąc stopy o odłamki. Na ulicę wybiegła w koszulce i bieliźnie, bez telefonu, bez rzeczy, z jednym uczuciem: przeżyć.
«Wśród ruin i chaosu uratowała mnie ludzkość».
Schodami w dół — z 18. piętra. Po dwudziestu minutach przyjechało pogotowie, medycy udzielili pomocy. W tym momencie obok znalazła się zupełnie obca dziewczyna: zaproponowała schronienie. Ten gest dobroci na zawsze pozostał w pamięci.
Kiedy rano podeszła do mieszkania, trudno było opisać to, co zobaczyła: mieszkania już nie było. Jak się później okazało, dron zdetonował w łazience — już po tym, jak ona wybiegła. Uratowały ją sekundy.

Pierwsze tygodnie były próbą nie tylko dla ciała, ale też dla psychiki. Głębokie rany cięte, liczne krwiaki, wstrząs. Zapach dymu, który wyczuwało się wszędzie. Każdy ostry dźwięk — i serce znów zamierało w piersi.
Zwróciła się do lekarzy, rozpoczęła pracę z psychologiem i w grupach wsparcia. To pomogło stopniowo dochodzić do siebie, nauczyć się oddychać i znów ufać światu.
«W takich chwilach szczególnie czujesz: nasi ludzie są niezwykle dobrzy. Wsparcie bliskich i znajomych uratowało mnie przed samotnością».
Najbardziej bolesny cios jednak czekał później.
Już w 2019 roku zainwestowała znaczne środki w kompleks mieszkaniowy, licząc na wymarzone mieszkanie. Były to ostatnie oszczędności jej rodziny. Budowę obiecywano zakończyć w 2023 roku, ale marzenie nigdy się nie spełniło.
Po tragedii zwróciła się do dewelopera z prośbą o pomoc. Nie otrzymała odpowiedzi. Obietnice zwrotu pieniędzy pozostały tylko słowami.
«Wydawało się, że gorzej już być nie może. Wróg zniszczył mój dom, a obojętność dobiła mnie ostatecznie».

Cały majątek zniknął w jednej chwili — laptopy, sprzęt, materiały robocze, ubrania, nawet suknie z salonu ślubnego. Wraz z nimi zniknęła iluzja stabilności. Ale straciwszy wszystko, odkryła nowe znaczenia.
Dwa miesiące rehabilitacji przywróciły siłę fizyczną. Jednak największe zmiany zaszły w sobie. To, co wydawało się ważne „wczoraj”, dziś straciło sens. Pojawiły się nowe priorytety: życie, bliscy, prawo do bezpieczeństwa, prawo do ciszy.
«Rzeczy materialne można stracić w jednej chwili. Zostajesz tylko ty, twoje doświadczenie i twoja wiedza».
Mówi, że teraz lepiej rozumie tych, którzy przeszli podobne tragedie, doznali wstrząsu lub przeżywają PTSD.
Ma jedno proste, a zarazem wielkie marzenie — własny dom, w którym znów będzie można odbudować życie z rzeczy i ciszy. I jeszcze jedno — żeby w Ukrainie zapanował pokój. Te marzenia trzymają i prowadzą, gdy trzeba zaczynać od zera.
«Każde nasze doświadczenie jest ważne. Udział w Ms Top Ukraine kiedyś nauczył mnie iść naprzód i się nie poddawać — nawet wtedy, gdy wydaje się, że wszystko stracone».

Jej historia to opowieść o kruchości i sile, o strachu i odwadze, o sekundach, które dzielą tragedię od cudu. I o ludziach, dzięki którym trzymamy się razem — mimo ciemności.
Tekst: Redakcja
Komentarze
Brak komentarzy — bądź pierwszy.
Dyskutuj w Telegramie


